71. sezon artystyczny Filharmonia Podkarpacka rozpocznie koncertem w ramach cyklu „Efekt Chopina”. Orkiestrą dyrygował będzie Zygmunt Rychert, a za fortepianem zasiądzie Jan Widlarz.
W programie:
- L. Różycki – „Mona Lisa Gioconda” op. 29 – Preludium symfoniczne
- F. Chopin – Koncert fortepianowy e-moll op. 11
- J. Brahms – I Symfonia c-moll op. 68
Wykonawcy:
- Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Podkarpackiej
- Zygmunt Rycher – dyrygent
- Jan Widlarz – fortepian. Uczestnik XIX Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie.
Inauguracja sezonu artystycznego w Rzeszowie
Koncert otworzy Preludium symfoniczne “Mona Lisa Gioconda” Ludomira Różyckiego (1884-1953), jednego z czołowych przedstawicieli nurtu Młodej Polski w muzyce. Utwór powstał w roku 1911, kiedy Różycki pełnił rolę dyrygenta opery i profesora klasy fortepianu w konserwatorium Galicyjskiego Towarzystwa Muzycznego.
Przepiękne frazy, prowadzone naprzemiennie przez liryczne brzmienia skrzypiec oraz grupy instrumentów dętych, doskonale wprowadzają słuchacza w świat barwnej, muzycznej kolorystyki, którą Różycki opanował do perfekcji już w najwcześniejszym okresie swojej twórczości. W Mona Lisa Gioconda wyraźnie dostrzegalne są silne wpływy impresjonizmu oraz interesująca kameralizacja faktury orkiestrowej.
Koncert fortepianowy e-moll op. 11 Fryderyka Chopina (1810-1849) to jedno z najwybitniejszych dzieł napisanych na fortepian i orkiestrę. Kompozytor stworzył ten utwór w 1830 roku, tuż przed opuszczeniem ojczyzny na zawsze. Szczególnie wymownie zabrzmią więc liryczne motywy obecne w Allegro maestoso oraz w Romance. Rondo vivace stanowi ukoronowanie stylu brillant, którego Chopin był niezrównanym mistrzem.
“Na podstawie tego dzieła (…) każdy muzyk musi sobie uzmysłowić duchowe pokrewieństwo Brahmsa z Beethovenem” powiedział Eduard Hanslick o I Symfonii c-moll op. 68 Johannesa Brahmsa (1833-1897). Choć Brahms przejął pewne założenia od swojego wielkiego poprzednika, nie wahał się pójść dalej własną drogą twórczą. Tym utworem udowodnił, że symfoniczna forma nie została wyczerpana w IX Symfonii Beethovena, jak chętnie twierdzili niektórzy teoretycy. Dzieło to zabrzmi szczególnie interesująco w kontraście do bardziej subiektywnych w wyrazie utworów prezentowanych w pierwszej części koncertu. Nasycone brzmienie i ciemna kolorystyka bez wątpienia oczarują słuchaczy.
